Je staat elkaar wat glazig aan te staren. Het enige geluid is dat wat de liftmotor maakt. Niemand zegt wat, de meesten herkennen elkaar maar kennen elkaar niet.

Het is voor mij af en toe erg moeilijk om niet heel hard in lachen uit te barsten. Het is zo'n vreselijk stom gezicht, al die mensen die doodstil een beetje om zich heen kijken terwijl er helemaal niets te zien is!
Gelukkig word ik op de zesde etage al van dit benauwde gevoel verlost; het zou toch stom zijn als je in je eentje met een schaterlach in de lift staat.