The Power of One

Ik ben geen filmkijker. Wel een filmliefhebber, maar geen kijker. Simpelweg omdat het zo veel tijd kost om een film te kijken. Toch, omdat ik niet kon slapen tijdens mijn laatste nacht in m'n huisje, heb ik een film gekeken. De eerste film in jaren die tranen uit mij los kon krijgen: The Power of One. Ik weet het, het is wat laat om de videorecorder te zetten, maar mocht je de film ooit ergens tegenkomen raad ik je aan deze zeker niet links te laten liggen.

De film gaat over een jongen in het Zuid-Afrika van voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Apartheid, Nazi's en de oorlog worden zo indringend in beeld gebracht dat het nauwelijks mogelijk is je niet bij de film betrokken te voelen en het zelfs voor mij, de nuchterheid zelve, niet mogelijk was mijn tranen binnen te houden.

Nog één opmerking voor SBS6 die de film uitzond: kunnen jullie voortaan tijdens serieuze en gevoelige films de dikke tieten, naakte vrouwenlichamen en kreunende hoertjes tijdens de reclame tot een minimum beperken? Ik zag mij namelijk genoodzaakt te zappen tijdens de film om niet het hele gevoel kwijt te raken.