Het is zaterdagmiddag zo rond vier uur. Als we met een zojuist gekocht cadeautje de V&D uit willen lopen, gaat het alarm af. Aangezien niemand naar ons toe komt en de caissière van de dichtstbijzijnde kassa niet de geringste interesse toont, besluiten we zelf bij een kassa het alarmding onschadelijk te laten maken. We blijken nu inderdaad zonder toeters, bellen en zwaailichten de V&D te kunnen verlaten.

Het kan ook anders. Als we een halfuur later weer de V&D in- en weer uitlopen, loopt er een meneer met twee grote tassen voor ons die het presteert zonder op of om te kijken drie loeiende poortjes te passeren. Na deze drie poortjes staat hij buiten en loopt onverstoorbaar door. Niemand die er ook maar überhaupt aan denkt om de man aan te spreken, laat staan hem terug te halen naar de V&D.

De veiligheidsmensen hebben ongetwijfeld vreselijke last van de warmte. Of zo. Arme V&D.