Ik weet nog goed dat ik de eerste keer naar België reed, Autoroute du Soleil, vlak na Luik met de auto van mijn moeder. Niemand had mij verteld wat me te wachten stond en zoveel rij-ervaring had ik ook weer niet. Ik kon niet weten dat de hellingproef niets is vergeleken met de heuvel die je oprijdt na Luik.

Ik reed vrolijk met een vaartje van 120 in de vijfde versnelling de wat ik toen dacht dat een heuvel was op. De heuvel bleek best een grote heuvel, maar daar laat Mark zich niet door uit het veld slaan. Met een vaartje van 100 rij ik op de helft van de heuvel, nog steeds in de vijfde versnelling. 100, 90, 80 ... Ik moest maar eens gas bijgeven. Maar hoe hard ik het gaspedaal ook intrapte, de auto ging niets harder. Ik raak een beetje in paniek, wil de auto al naar de kant sturen om daarna maar een soort van Belgische Wegenwacht te bellen. Auto kapot.

Pieter, die naast mij zat, gaf mij de tip om eens in een lagere versnelling te rijden. Hoe vaak ik dat nog nodig gehad heb in de Franse bergen weet ik niet, maar het is één van de beste tips die ik ooit gekregen heb. Bergen rijden leer je niet tijdens je Nederlandse rijlessen.