Ze praat honderduit over de twee paarden die ze hebben, over biggetjes die hun eigen tepel bij het moedervarken hebben en hoe daardoor de achterste twee altijd in groei iets achterblijven bij de rest, over de katten zonder naam omdat ze voornamelijk nuttig en geen huisdieren zijn, over de hond mét naam en de twee paarden in de stal.

Wij luisteren nauwelijks. Wij hebben wel wat beters aan ons hoofd. Er lopen namelijk drie kittens om ons heen, waarvan wij bedacht hebben dat we er eentje willen hebben. De grijze heeft al een baasje gevonden, maar dat maakt het kiezen tussen de zwarte en rode er niet makkelijker op. We laten de boerenmevrouw verder vertellen om maar wat meer bedenktijd te hebben.

Het is het rode katertje geworden. Nu de naam nog ...