Poema is populair in de buurt. Om de haverklap staan er kinderen uit de buurt voor de deur op zoek naar Poema. Het liefst rennen ze als we de deur open doen gelijk door naar boven, maar omdat wij zo onhandig in de deuropening staan vragen ze toch maar even netjes of ze naar Poema mogen.

Sinds het beestje een paar dagen geleden voor het eerst langer dan twee minuten buiten geweest is, is de weg naar buiten niet meer tegen te houden. Natuurlijk houden we als bezorgde ouders onze k(o/a)ter goed in de gaten. De buurkinderen ook. Die komen nu dus via de tuindeur naar Poema. Dan staan wij ook niet zo in de weg voor die deuropening.

Buurtjongetje S. wilde Poema ook wel eens zien. Is leuk, had zijn vriendje gezegd. Poema vond het minder leuk. S. had de overtuiging dat als Poema leuk speelde met één lange grasspriet, dat dan spelen met een complete uit de grond gerukte graspol wel minstens tien keer zo leuk zou moeten zijn. Poema was bang. Poema was moe, zeiden we. Poema ging naar binnen en de kinderen naar huis.