Elke dag proberen ze het weer, die ijverige beestjes. Elke dag proberen ze een klein beetje bloed naar binnen te krijgen om hun eitjes te kunnen ontwikkelen. En op zich gun ik ze het wel. Ik ben niet zo allergisch ingesteld, dus die bultjes daar maak ik me niet zo'n zorgen om. Het is die irritante straalmotor van ze die me dwarszit. Wat maken die beesten en pokkeherrie!

De tijd die zit tussen het naar bed gaan en het gaan slapen is de afgelopen weken met ongeveer een uur gestegen. Eerst op muggenjacht, zo'n twee beesten doodslaan, en gaan slapen. Dan komt er na tien minuten zo'n mislukte vlieg langszoemen, gaat het licht weer aan en wordt de mug na een wilde tocht door de kamer geliquideerd. Dan kan er geslapen worden. Dat dacht je! Ik krijg rillingen over m'n hele lichaam van het gezoem van die beesten, dus als ik een kwartier slaap kan ik er weer uit. Niet alleen slecht voor m'n eigen nachtrust, maar ook voor Kim d'r nachtrust is het niet echt bevorderlijk.

Kim heeft wat mij betreft eeuwige roem verdiend voor de horren die ze in elkaar gedoe-het-zelfd heeft. Het duurde gisteren ongeveer een minuut voordat ik sliep. Maar dat kan ook te maken hebben met de barbecue-met-rosé vooraf :)