O ja, De Hondenkoning. Walter heeft me niet verrast met zijn debuutroman. De stijl is helemaal Walter, en ik hou van die stijl. Eug (de hoofdpersoon) heeft zo'n vreselijk saai leven en toch zijn er die lichtpuntjes die het de moeite waard maken. Je wordt met overtuigende kracht van zo'n lichtpunt naar het volgende lichtpunt geslingerd in het boek. Zo overtuigend en pakkend dat ik het in één ruk uitgelezen heb. Het einde was alleen wat teleurstellend. Begrijpelijk en volkomen in lijn met het verhaal, maar teleurstellend.

Walter, je mag trots zijn!