Gisteren zag ik toevallig een stuk op tv van de Willem Ruis-compilatie bij de Vara. Hoewel ik het niet allemaal erg bewust heb meegemaakt, dringt het wel tot me door dat deze man veel heeft betekend voor de Nederlandse televisie. Hij overleed ook op het juiste moment: op zijn hoogtepunt. Niet leuk voor hem, niet leuk voor de nabestaanden, wel goed voor zijn eeuwige roem. Hierdoor zal hij nooit het moment meemaken dat hij door half televisiekijkend Nederland wordt uitgekotst. Hij zal nooit in het rijtje Ron Brandsteder, Hans van der Tocht en Henny Huisman terechtkomen. Zij konden niet ophouden, zijn wat mij betreft te lang doorgegaan en hebben nu een vreselijk oude lullen-imago.