Waarom heb ik toch altijd de onbedwingbare behoefte om, als ik de Rails in mijn handen krijg, meteen door te bladeren naar de Hartkloppingen? En dat terwijl ik in de trein nog nooit iets speciaals meegemaakt heb.
Ooit zag ik wel een oproep staan aan een klasgenoot van mij. Iets van 'Ik zag D. in de trein van Den Haag naar Utrecht. We hadden zo'n leuk gesprek! Je ging op bezoek bij je zus in Winterswijk'. De beste jongen had helemaal geen zus, maar een vriendin in Winterswijk! Ik zal zijn naam hier dan ook maar niet noemen :-)
Kim
donderdag 15 augustus 2002, 21:03
Geloof me, iedereen leest de Hartkloppingen het eerst. Ik zit ook altijd als een wezenloze de beschrijvingen te scannen om te zien of ik eraan voldoe.
"Blond" (Hee, dat klopt!)
"Den Bosch - Urecht" (Hee, dat klopt ook!)
"Baggy broek, girlie shirtje" (Nee maar, ook dát klopt)
"Boek over Russische literatuur en lieve kleine voetjes" (Damnnnnnnnnnm, weer niet!!!!)
JW (.log)
zaterdag 17 augustus 2002, 12:37
Ik trein tegenwoordig niet genoeg meer om de Rails te scoren, maar de Hartkloppingen zijn inderdaad het leukst.
Helaas heb ook ik mezelf nog nooit herkend in de beschrijvingen. Maar mocht je ooit lezen: "Jij: jonge blonde god met onweerstaanbaar lichaam. Ik: meisje met verlegen glimlach en blozende wangetjes. Volgende keer samen uitstappen?", laat het me dan even weten ;).
Kim
zondag 18 augustus 2002, 19:27
:-))
Mariëlle
dinsdag 15 juli 2003, 11:38
Altijd kijk ik bij hartkloppingen, zonder resultaat.
Maar gisteren gebeurde het volgende.
Op de weg terug van Amsterdam naar Rotterdam weer iets meegemaakt wat ik tot op heden nog niet had mee gemaakt. Vanaf Schiphol kwam een jongen schuin tegenover mij zitten, hij leek een beetje op een fransman. Elke keer als ik zijn kant uit keek was hij naar me aan het lachen, dus in zo’n geval glim lach je terug.Ja een scene die zo uit hartkloppingen komt. Ik had het gevoel dat hij bij Holland Spoor d’r uit moest maar hij bleef gewoon zitten, verkeerd gevoel dus. In Rotterdam pakt hij z’n tas en gaat alvast richting balkon, zal hier dus ook wonen dacht ik.
Vervolgens lopen we ongeveer parallel aan elkaar richting uitgang zonder elkaar aan te kijken . Eenmaal buiten vraagt hij aan mij of ik zin zou hebben om iets te gaan drinken met hem, dit alles met een Frans accent. Ik zeg dat het me niet zo handig lijkt, is al laat (-/+ 0.05) en ik moet morgen vroeg weer werken etc. Hij dringt nog een keer aan en ik vertelde op dat ik een vriend heb en dat ik erg loyaal ben en dat als ik vrijgezel was geweest dat ik het heus wel gedaan had. Ik vroeg hem of hij fransman was, inderdaad en ik zei dat ik dat al vermoedde. Ik vroeg hem wat hij in Rotterdam deed, hij biechtte toen op dat hij er eigenlijk bij Holland Spoor d’r uit moest, maar hoopte dat we nog wat konden kennis maken, hij vond het leuk om te zien hoe ik aan het schrijven, tekenen en aan het spelen was met mijn haar. Tja, ik voelde me wel lullig, maar goed soms moet je mensen teleurstellen. Stom, stom, stom. Niks is sexier dan een man die met een frans accent tegen je spreekt.
1000x maal sorry Vincent! Ik zal absoluut reageren als ik mijzelf terug zie in hartkloppingen! Zoiets moet je belonen! Wellicht zou het leuk zijn al die verhalen te bundelen. Leuk boekje om te lezen in de trein
