Zijn oriëntatiegevoel is 'ie kwijt. Hij oriënteert zich aan de hand van de voorwerpen, banken, muren, lampen en kasten waar hij tegenaan loopt. Als je wat tegen hem zegt, kijkt hij je niet aan. Hij kijkt langs je heen of zelfs de geheel verkeerde kant op. Zijn pupillen zijn net zo groot als zijn iris, alsof hij in een grote gitzwarte wereld leeft.

Mickey is blind, en waarschijnlijk is hij dat gisteren geworden. Mickey is de kat die we vijftien jaar geleden als zeven weken oud katertje bij een klasgenootje van mij opgehaald hebben. Ik zie hem nog maar een keer in de twee weken als ik bij mijn ouders ben en het lijkt wel of hij elke keer als ik hem zie achteruit gegaan is. Het is aandoenlijk. Vreselijk zielig. Het doet pijn om een beestje, dat deel is gaan uitmaken van het gezin, zo achteruit te zien gaan. Alsof het je eigen broertje is dat op sterven ligt.